Difference between revisions of "Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn"
John Lavalie (talk | contribs) (Created page with "{{article | publication = De Telegraaf | file = 1985-10-28 Telegraaf.jpg | px = 450 | height = | width = | date = 1985-10-28 | author = Thea Detiger | pages = 22 | language...") |
John Lavalie (talk | contribs) |
||
Line 18: | Line 18: | ||
Hoofdrolspeler Peter Davison: Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn | Hoofdrolspeler Peter Davison: Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn | ||
Peter Davison, die vanmiddag in de komische science fictionserie „Dr. Who" weer aan een nieuw avontuur begint, is al de vijfde acteur die de rol van deze excentrieke geleerde speelt. | Peter Davison, die vanmiddag in de komische science fictionserie „Dr. Who" weer aan een nieuw avontuur begint, is al de vijfde acteur die de rol van deze excentrieke geleerde speelt. | ||
− | In Engeland loopt de serie al meer dan twintig jaar en de makers prijzen zich gelukkig dat ze doctor Who van het begin af hebben geïntroduceerd als een wezen dat dertien levens heeft en twaalf verschillende gedaantes kan aannemen. Daardoor kan men zonder probleem na een paar jaar van hoofdrolspeler wisselen. „Een uitkomst," aldus Peter Davison (34), „want dr. Who spelen is leuk, maar het moet geen tientallen jaren gaan duren." De Britse acteur, die we al kenden uit de dierenartsserie „James Herriot", was zelf als kind al een grote fan van doctor Who. Hij kan zich nog heel goed herinneren hoe hij als jongen van 11,12 jaar aan de televisie gekluisterd zat. „Het was mijn favoriete programma. Net als de meeste kinderen was ik er bang voor en moest ik er tegelijkertijd om lachen. Het voordeel van „Dr. Who" is dat het een fantasieprogramma is. De avonturen draaien om niet bestaande wezens, variërend van enge reptielen tot gekke peperbussen. Ze gaan gelukkig niet over échte mensen die iets vreselijks overkomt, zoals je dat wel ziet in realistische series waar de jeugd, naar kijkt." | + | In Engeland loopt de serie al meer dan twintig jaar en de makers prijzen zich gelukkig dat ze doctor Who van het begin af hebben geïntroduceerd als een wezen dat dertien levens heeft en twaalf verschillende gedaantes kan aannemen. Daardoor kan men zonder probleem na een paar jaar van hoofdrolspeler wisselen. „Een uitkomst," aldus Peter Davison (34), „want dr. Who spelen is leuk, maar het moet geen tientallen jaren gaan duren." |
+ | |||
+ | De Britse acteur, die we al kenden uit de dierenartsserie „James Herriot", was zelf als kind al een grote fan van doctor Who. Hij kan zich nog heel goed herinneren hoe hij als jongen van 11,12 jaar aan de televisie gekluisterd zat. | ||
+ | |||
+ | „Het was mijn favoriete programma. Net als de meeste kinderen was ik er bang voor en moest ik er tegelijkertijd om lachen. Het voordeel van „Dr. Who" is dat het een fantasieprogramma is. De avonturen draaien om niet bestaande wezens, variërend van enge reptielen tot gekke peperbussen. Ze gaan gelukkig niet over échte mensen die iets vreselijks overkomt, zoals je dat wel ziet in realistische series waar de jeugd, naar kijkt." | ||
Verwikkelingen | Verwikkelingen | ||
+ | |||
Vreemd genoeg begrijpen veel volwassenen niets van de gecompliceerde verwikkelingen in de serie, terwijl kinderen hot verhaal uitstekend kunnen volgen. „Dat komt waarschijnlijk omdat volwassenen veel minder geconcentreerd naar de televisie kijken dan kinderen," zegt Peter Davison. „Kinderen letten beter op. Ze missen geen detail en kunnen daardoor beter de draad vasthouden." | Vreemd genoeg begrijpen veel volwassenen niets van de gecompliceerde verwikkelingen in de serie, terwijl kinderen hot verhaal uitstekend kunnen volgen. „Dat komt waarschijnlijk omdat volwassenen veel minder geconcentreerd naar de televisie kijken dan kinderen," zegt Peter Davison. „Kinderen letten beter op. Ze missen geen detail en kunnen daardoor beter de draad vasthouden." | ||
− | Voor de afdeling Drama van de BBC, die nooit de bedoeling heeft gehad van Dr. Who een kinderserie maken, levert dat gegeven nogal wat problemen op. ~De tekstschrijvers krijgen nu opdracht om de verhalen zó te schrijven dat ze niet te moeilijk zijn voor grote mensen, maar ook weer niet te makkelijk voor kinderen. Men mag niet te ver afzakken tot het niveau van de grote mensen, omdat het programma anders de kinderen niet meer boeit." Peter Davison, die in 1983 nog met zijn vier voorgangers een groot Dr. Who-congres in Chicago heeft voorgezeten, heeft in Engeland inmiddels zijn rol alweer doorgegeven aan een zesde acteur. „Ik heb drie jaar doctor Who gespeeld en dat vind ik net genoeg. Het was een leuke tijd en de rol heeft beslist een gunstige invloed gehad op mijn tv-carrière. Het wil wel wat zeggen als je de hoofdrol in de populairste serie van Engeland hebt mogen spelen. Ik kreeg meteen andere aanbiedingen. Dat is natuurlijk geluk hebben. Maar je moet die rollen uiteindelijk toch wel zelf waar maken," aldus de acteur, die onder meer rollen kreeg in een serie „Miss Marple"-films en in een aflevering van „Magnum". | + | |
+ | Voor de afdeling Drama van de BBC, die nooit de bedoeling heeft gehad van Dr. Who een kinderserie maken, levert dat gegeven nogal wat problemen op. ~De tekstschrijvers krijgen nu opdracht om de verhalen zó te schrijven dat ze niet te moeilijk zijn voor grote mensen, maar ook weer niet te makkelijk voor kinderen. Men mag niet te ver afzakken tot het niveau van de grote mensen, omdat het programma anders de kinderen niet meer boeit." | ||
+ | |||
+ | Peter Davison, die in 1983 nog met zijn vier voorgangers een groot Dr. Who-congres in Chicago heeft voorgezeten, heeft in Engeland inmiddels zijn rol alweer doorgegeven aan een zesde acteur. „Ik heb drie jaar doctor Who gespeeld en dat vind ik net genoeg. Het was een leuke tijd en de rol heeft beslist een gunstige invloed gehad op mijn tv-carrière. Het wil wel wat zeggen als je de hoofdrol in de populairste serie van Engeland hebt mogen spelen. Ik kreeg meteen andere aanbiedingen. Dat is natuurlijk geluk hebben. Maar je moet die rollen uiteindelijk toch wel zelf waar maken," aldus de acteur, die onder meer rollen kreeg in een serie „Miss Marple"-films en in een aflevering van „Magnum". | ||
Caption: Peter Davison als Dr. Who: „Kinderen kunnen de serie uitstekend volgen, maar volwassenen begrijpen er vaak niets van." | Caption: Peter Davison als Dr. Who: „Kinderen kunnen de serie uitstekend volgen, maar volwassenen begrijpen er vaak niets van." | ||
}} | }} |
Latest revision as of 01:17, 30 September 2018
- Publication: De Telegraaf
- Date: 1985-10-28
- Author: Thea Detiger
- Page: 22
- Language: Dutch
Hoofdrolspeler Peter Davison: Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn Peter Davison, die vanmiddag in de komische science fictionserie „Dr. Who" weer aan een nieuw avontuur begint, is al de vijfde acteur die de rol van deze excentrieke geleerde speelt. In Engeland loopt de serie al meer dan twintig jaar en de makers prijzen zich gelukkig dat ze doctor Who van het begin af hebben geïntroduceerd als een wezen dat dertien levens heeft en twaalf verschillende gedaantes kan aannemen. Daardoor kan men zonder probleem na een paar jaar van hoofdrolspeler wisselen. „Een uitkomst," aldus Peter Davison (34), „want dr. Who spelen is leuk, maar het moet geen tientallen jaren gaan duren."
De Britse acteur, die we al kenden uit de dierenartsserie „James Herriot", was zelf als kind al een grote fan van doctor Who. Hij kan zich nog heel goed herinneren hoe hij als jongen van 11,12 jaar aan de televisie gekluisterd zat.
„Het was mijn favoriete programma. Net als de meeste kinderen was ik er bang voor en moest ik er tegelijkertijd om lachen. Het voordeel van „Dr. Who" is dat het een fantasieprogramma is. De avonturen draaien om niet bestaande wezens, variërend van enge reptielen tot gekke peperbussen. Ze gaan gelukkig niet over échte mensen die iets vreselijks overkomt, zoals je dat wel ziet in realistische series waar de jeugd, naar kijkt."
Verwikkelingen
Vreemd genoeg begrijpen veel volwassenen niets van de gecompliceerde verwikkelingen in de serie, terwijl kinderen hot verhaal uitstekend kunnen volgen. „Dat komt waarschijnlijk omdat volwassenen veel minder geconcentreerd naar de televisie kijken dan kinderen," zegt Peter Davison. „Kinderen letten beter op. Ze missen geen detail en kunnen daardoor beter de draad vasthouden."
Voor de afdeling Drama van de BBC, die nooit de bedoeling heeft gehad van Dr. Who een kinderserie maken, levert dat gegeven nogal wat problemen op. ~De tekstschrijvers krijgen nu opdracht om de verhalen zó te schrijven dat ze niet te moeilijk zijn voor grote mensen, maar ook weer niet te makkelijk voor kinderen. Men mag niet te ver afzakken tot het niveau van de grote mensen, omdat het programma anders de kinderen niet meer boeit."
Peter Davison, die in 1983 nog met zijn vier voorgangers een groot Dr. Who-congres in Chicago heeft voorgezeten, heeft in Engeland inmiddels zijn rol alweer doorgegeven aan een zesde acteur. „Ik heb drie jaar doctor Who gespeeld en dat vind ik net genoeg. Het was een leuke tijd en de rol heeft beslist een gunstige invloed gehad op mijn tv-carrière. Het wil wel wat zeggen als je de hoofdrol in de populairste serie van Engeland hebt mogen spelen. Ik kreeg meteen andere aanbiedingen. Dat is natuurlijk geluk hebben. Maar je moet die rollen uiteindelijk toch wel zelf waar maken," aldus de acteur, die onder meer rollen kreeg in een serie „Miss Marple"-films en in een aflevering van „Magnum".
Caption: Peter Davison als Dr. Who: „Kinderen kunnen de serie uitstekend volgen, maar volwassenen begrijpen er vaak niets van."
Disclaimer: These citations are created on-the-fly using primitive parsing techniques. You should double-check all citations. Send feedback to whovian@cuttingsarchive.org
- APA 6th ed.: Detiger, Thea (1985-10-28). Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn. De Telegraaf p. 22.
- MLA 7th ed.: Detiger, Thea. "Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn." De Telegraaf [add city] 1985-10-28, 22. Print.
- Chicago 15th ed.: Detiger, Thea. "Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn." De Telegraaf, edition, sec., 1985-10-28
- Turabian: Detiger, Thea. "Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn." De Telegraaf, 1985-10-28, section, 22 edition.
- Wikipedia (this article): <ref>{{cite news| title=Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn | url=http://cuttingsarchive.org/index.php/Dr._Who_is_om_te_lachen_%C3%A9n_om_bang_voor_te_zijn | work=De Telegraaf | pages=22 | date=1985-10-28 | via=Doctor Who Cuttings Archive | accessdate=17 August 2024 }}</ref>
- Wikipedia (this page): <ref>{{cite web | title=Dr. Who is om te lachen én om bang voor te zijn | url=http://cuttingsarchive.org/index.php/Dr._Who_is_om_te_lachen_%C3%A9n_om_bang_voor_te_zijn | work=Doctor Who Cuttings Archive | accessdate=17 August 2024}}</ref>